***************യാത്ര*****************
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനൊരു യാത്ര പോയി... മറ്റെവിടേക്കുമല്ല.. എന്റെ മനസ്സിനകത്തേക്ക് തന്നെ.. അധികം ദൂരമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇതുവരെ മനസ്സെന്ന ലോകം കാണണമെന്ന നേരിയ ഒരു ആശ പോലും എന്നിലില്ലായിരുന്നു.. ഇതിപ്പൊ ഹൃദയം തന്നെ മുൻകൈ എടുത്ത് ഇങ്ങനൊരു കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചപ്പൊ ഞാൻ പിന്നെ മറിച്ചൊന്ന് ചിന്തിച്ചില്ല; പോയെക്കാമെന്ന് വച്ചു.... മൂപ്പർ തന്നായിരുന്നു എന്റെ ഈ യാത്രയിലെ ഗൈഡും.....:-).. സ്വപ്നം എന്ന ട്രാവൽ ഏജൻസിയിലാണ് യാത്രയ്ക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.. കൃത്യം 10 മണിക്ക് തന്നെ ഉറക്കമെന്ന സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും ബസ്സ് പുറപ്പെടുമെന്ന് ഏജൻസിക്കാരൻ അറിയിച്ചു.
അങ്ങനെ യാത്ര തുടങ്ങി. ഭാഗ്യം തുണച്ച് എനിക്ക് ജനലരികിൽ തന്നെ ഒരു സീറ്റ് ഒത്തുകിട്ടി.. ഒരുപാട് ഊടുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് രാത്രി ഏകദേശം 11 മണിയായപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ മനസ്സിനടുത്തുള്ള "സങ്കൽപ്പം" എന്ന സ്ഥലത്തെത്തി.. "ബസ്സ് സർവ്വീസ് ഇവിടെവരെയേ ഉള്ളൂ.. എനി ഒരു അഞ്ച് മിനിട്ട് നടക്കാനുണ്ട്.."... ഹൃദയം അറിയിച്ചു.... അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അവിടെ ഇറങ്ങി നടത്തം തുടങ്ങി.. ഞങ്ങൾ വന്നത് മനസ്സിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും കുറുക്കു വഴിയിലൂടെ ആണത്രേ... റോഡ് മോശമാവാൻ കാരണവും ഇതുതന്നെ... നേർക്കുനേരെയുള്ള വഴി തലച്ചോറിനകം വഴി ഒത്തിരി വളഞ്ഞതാണ് പോലും... നടത്തത്തിനിടയിൽ മൂപ്പർ ഇങ്ങനെ ഒരോരോ വിവരങ്ങൾ എനിക്കായ് പകർന്നു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.. കുറുക്കു വഴി ആയതോണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല വന്ന വഴിയിലെ കാഴ്ച്ചകളൊന്നും കണ്ണിന് ഇമ്പമുള്ളതായിരുന്നില്ല....
5-10 മിനിറ്റ് നടന്നപ്പോഴേക്കും മനസ്സെന്ന ആ മാന്ത്രിക ലോകത്തിന്റെ വലിയ കവാടത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങളെത്തി.. :-).. തൊട്ടടുത്തു തന്നെയുള്ള ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിൽ നിന്നും ടിക്കറ്റെടുക്കാൻ ഹൃദയം നിർദ്ദേശം നൽകിയ പ്രകാരം ഞാൻ ടിക്കറ്റെടുത്തു.. ഹൃദയത്തിന് ടിക്കറ്റ് വേണ്ട.. മൂപ്പർ ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങോട്ട് വരാറുള്ളത് കാരണം സ്പെഷ്യൽ പാസ്സുണ്ടത്രേ... "ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ ഒന്നു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്കും കിട്ടിയേനെ ഈ കൺസഷൻ..". ആക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയം പറഞ്ഞു... ഒരു കണക്കിന് അവൻ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്... ഇടയ്ക്കൊക്കെ എനിക്ക് ഈവഴി പോകാമായിരുന്നു..
പുറത്തേ കാഴ്ച്ചകൾ അധികം പറഞ്ഞ് മുഷിപ്പിക്കുന്നില്ല... ടിക്കറ്റ് പരിശോധനകൾക്കൊടുവിൽ എന്നെയും കൂട്ടി ഹൃദയം അകത്തു കടന്നു.. ബ്ലാക്&വൈറ്റ് സിനിമയിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് കളർ സിനിമ് കാണുന്ന പ്രതീതി.. ആദ്യ കാൽവെപ്പിൽത്തന്നെ എനിക്കുണ്ടായ അനുഭവത്തെ ഏറ്റവും ലളിതമായി ഇങ്ങനെ ഉപമിക്കാം..:-) പുറത്തെ അരോചക കാഴ്ച്ചകൾക്കുപരി അത്രയ്ക്ക് മനോഹരമായിരുന്നു മനസ്സിനകം...അന്ന് സ്വർഗത്തിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ചകളാണ് പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞത്.. ഇരുവശവും പൂക്കളാൽ മനോഹരമായ നടപ്പാതയിലൂടെ ഞങ്ങൾ മറ്റ് സഞ്ചാരികൾക്കൊപ്പം (എന്റെ മനസ്സിൽ ഞാനറിയാതെ സഞ്ചാരം നടത്തുന്നതാരൊക്കെ എന്നത് എനിക്ക് തന്നെ ഇന്നും ചുരുളഴിയാത്ത രഹസ്യം) നടത്തം തുടങ്ങി....
ഒത്തിരി ദൂരം പോയില്ല, അതിനുമുൻപേ തന്നെ വലത് വശത്ത് വലിയൊരു കെട്ടിട സമുച്ചയം കാണാമെന്നായി.... ഒരു പത്തിരുപത്തിയഞ്ച് നിലയുള്ള വലിയൊരു കെട്ടിടം..
" സംഭവം എന്താ പിടികിട്ടിയോ നിനക്ക്..??.." വാപൊളിച്ച് അന്തംവിട്ട് നിൽക്കുന്ന എന്നോട് ഹൃദയം ചോദിച്ചു.... "ഇല്ല"എന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടിയ എന്നോടായ് ഗൈഡ് വിവരണം ആരംഭിച്ചു..... :-)
"ഇതാണ് ചിന്താ ഫാക്ടറി... നിനക്കാവശ്യമായതും ആവശ്യമില്ലാത്തതുമായ സകല ചിന്തകളും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നത് ഇവിടെ വച്ചാണ്.. ആയിരക്കണക്കിന് ജോലിക്കാർ നിത്യേനെ ഇവിടെ എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുക്കുന്നു... ".... ഹൃദയം വിവരണം നിർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഫാക്റ്ററിയുടെ മുറ്റത്തേക്കൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു.. ശരിയാണ്.. അനേകായിരം ജോലിക്കാർ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നെട്ടോട്ടമോടുന്നുണ്ട്... മുറ്റത്ത് ഒരു കോണിലായി ഒരു പത്തിരുന്നൂറ്റൻപത് വലിയ ടിപ്പർ ലോറികൾ നിരനിരയായ് നിർത്തിയിട്ടത് അന്നേരമാണ് എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്... ഹൃദയത്തോട് ഞാൻ കാര്യം തിരക്കി....
" അതോ... അത് ഫാക്ടറിയിലേക്ക് അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ എത്തിക്കുന്ന ലോറികളാണെടോ... കണ്ണ്, ചെവി, മൂക്ക് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ഇവിടുത്തേക്കാവശ്യമായ ലോഡ് വരുന്നത്.... കുറച്ചു ദിവസായി ഒരു വിഭാഗം ജോലിക്കാർ മാനേജ്മെന്റിനെതിരെ സമരത്തിലാണ്.. ജോലിഭാരം കുറയ്ക്കണം; ശമ്പളം കൂട്ടണം.. ആവശ്യം ഇതുതന്നെ... അതോണ്ടാണ് ഇത്രേം ലോറികൾ ഒരു പണിയുമില്ലാതെ ഇവിടെ വിശ്രമിക്കുന്നത്.."....
"ആഹാ... അപ്പൊ സമരമുറകളും യൂണിയനുമൊക്കെ ഇവിടെയുമുണ്ടല്ലേ..?".. തെല്ലൊരതിശയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു...
"ഇല്ലാതെ പിന്നെ..!!.."... മിഴിച്ചു നിൽക്കാതെ നീ നടക്കാൻ നോക്ക് കാഴ്ച്ചകൾ എനീം കൊറേ ഉണ്ട് മോനെ.... നടക്ക് നടക്ക്.."..ഗൈഡ് മൂപ്പർ എന്നെ പിടിച്ചുവലിച്ചു.. അങ്ങനെ ചിന്താഫാക്റ്ററിയും പിന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ നടത്തം തുടർന്നു.....
പോകുന്ന വഴിക്ക് ഇരുവശവും ഇടയ്ക്കിടെ തെരുവു വിളക്ക് കണക്കെ പ്രകാശം പരത്തി അലങ്കൃതമായ വിളക്കുകാലുകൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്... ഒരിക്കലും അണയാൻ പാടില്ലാത്ത വിളക്കുകളാണിവ... എന്നിരുന്നാലും ഇടയ്ക്കിടെ അപ്പ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടാവുന്ന പവർക്കട്ടുകളിൽ ഈ വിളക്കുകൾ കണ്ണടയ്ക്കാറുണ്ട്... അപ്പൊ മനസ്സിനകം മുഴുവൻ അന്തകാരമായിരിക്കുമത്രേ... വായടക്കാതെ മ്മളെ ഗൈഡ് ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ എന്റെ അറിവിലേക്ക് കുത്തിനിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്...
ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെ നടന്ന് എന്നെയവൻ കൊണ്ടുപോയത് ഒരു പാർക്കിലേക്കായിരുന്നു.... "പാർക്ക്" എന്നുവച്ചാൽ അത്ര സാധാരണമായതല്ല... പുറത്തുനിന്നുള്ള സഞ്ചാരികൾക്ക് അകത്തോട്ട് പ്രവേശനമില്ല... ഇങ്ങനെ നോക്കിക്കാണാം... അത്രതന്നെ... അപ്പൊപ്പിന്നെ അകത്തുകിടന്ന് ഉല്ലസിക്കുന്നതാരാണെന്ന എന്റെ സംശയത്തിന് ഹൃദയം മറുപടി പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെ.....
"നീ ഒന്നൂടെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്ക്.. പാർക്കിനകത്തുള്ള എല്ലാരേയും നീയറിയും നല്ലോണം..."...
"ഞാനോ.. അ.. അതെങ്ങനെ.??.."...
"എടോ മണ്ടാ.. അത് നിന്റെ ഓർമ്മകളാണെടോ.... പണ്ടുമുതൽ ഈ നിമിഷം വരെയുള്ള നിന്റെ എല്ലാ ഓർമ്മകളും ഇവിടെ കളിച്ച് രസിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ട്...:-)... ആ ചുണക്കുട്ടന്മാരെ ഒന്നു നോക്കിക്കേ നീ.... അവരെ നിനക്ക് ഓർമ്മ കാണും.. കാരണം അവർ നിന്റെ സമീപകാല ഓർമ്മകളാണ്.."..
നേരാണല്ലോ... പലരെയും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി.. ചിലരൊക്കെ എന്നെ നോക്കി കൈവീശി കാണിക്കുന്നുണ്ട്.... തിരിച്ചങ്ങോട്ട് ഞാനും റ്റാറ്റ പറഞ്ഞു... വേലിക്കിപ്പുറം നിന്നുകൊണ്ട് എന്റെ ഓർമ്മകളെ കണ്ടുകൊണ്ട് ഞാനും ഹൃദയവും പതിയെ നടന്നു.... നടത്തം പാർക്കും കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും നീണ്ടു...
"എനിയിപ്പൊ എന്താ കാണാനുള്ളത്?? ".. ഞാൻ ഹൃദയത്തോട് ചോദിച്ചു.....
"ദാ.. അതുകൂടെയുണ്ട്.".. അങ്ങകലെ കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഹൃദയം പറഞ്ഞു....
"അതെന്താണത്..?? ബസ്സ്റ്റാന്റ് ആണോ??."...
"അതെ.. ബസ്സ്റ്റാന്റ് തന്നെ.. അതുംകൂടെ കണ്ട് ആ വഴി നമുക്ക് തിരിച്ചുപോകാം... നമ്മുടെ ബസ്സിന്റെ സമയം ഏതാണ്ട് ആയി....
നിനക്ക് ഈ സ്റ്റാന്റ് എതാണെന്ന് മനസ്സിലായോ..?? നമ്മൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന "സ്വപ്നം ട്രാവൽസ്" ഓർമ്മയില്ലേ..?? അതിന്റെ ആസ്ഥാനവും മെയിൻ ബസ്സ്റ്റാന്റും ആണിത്... ഇങ്ങോട്ടേക്ക് ആകെ സെർവ്വീസ് നടത്തുന്നത് ഇവർ മാത്രാണ്.."..
ഒരുപാട് ബസ്സുകൾ നിരനിരയായ് നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു... ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏത് മുക്കിലും മൂലയിലേക്കും ഇവിടുന്ന് ബസ്സുണ്ടത്രേ... ചില വണ്ടികളൊക്കെ എനിക്കും നല്ല കണ്ട് പരിചയം തോന്നുന്നുണ്ട്..
ബസ്സുകൾക്കിടയിലൂടെ ഹൃദയം ധൃതിയിൽ എന്റെ കയ്യുംപിടിച്ച് നടന്നു... ഞങ്ങളെത്തുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങടെ വണ്ടി നിരങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.. "ഫീ..ഫീ.." എന്നുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ ചെവിതുളയ്ക്കുന്ന വിസ്സിൽ കേട്ട് ഡ്രൈവർ വണ്ടി ചവിട്ടി.. ഒരുവിധം ബസ്സിൽ ഓടിച്ചാടിക്കേറി... ഏറ്റവും പുറകിലത്തെ സീറ്റിൽ ഞെങ്ങി ഞെരുങ്ങി മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലത്രയും "മനസ്സി"നകത്ത് ഞാൻ കണ്ട മനോഹരവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞ കാഴ്ച്ചകളായിരുന്നു....
